Totaal aantal pageviews

Posts tonen met het label Mensenleven. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mensenleven. Alle posts tonen

donderdag 10 januari 2013

Tante S. en Banjer


'Tante' S. komt straks een bakkie doen, en ze neemt je 'neefje' mee, Banjer. Ons mens was blij, maar wij vonden het nou niet zo bijzonder. Wij hadden namelijk geen idee wat ze bedoelde. Maar ze bleef het maar hebben over ons kleine neefje, en dus begrepen wij uiteindelijk dat 'tante' S. een kitten mee zou nemen. Dus ja wij raakte ook best opgewonden. Het is natuurlijk altijd leuk dat je als grote 'neven', aan zo'n klein ding iets kan vertellen over het kattenleven, en over het leven met een mens. Nou en toen kwam 'tante' S., ......... OMG..... Wat was dat was ze bij zich had..... Zo'n klein springend ding dat in de verste verte niet op ons edele kattensoort leek. Grumpy leek in eerste instantie nog de wijste van ons twee, want hem lukte het om naar buiten te ontsnappen. Maar ik dacht nog laat ik het eens dichterbij gaan bekijken. ....... Dat was niet te doen, het sprong om me heen, ja het daagde me zelfs uit. En toen zag ik het, ik had er alleen ooit eens over gehoord, van mijn eigenste kattenmoeder. Wat ik zag was een..... een....... EEN HOND!!!! Nou ja wel een kleintje natuurlijk, maar wel een levensgevaarlijk beest. En mijn mens maar roepen, van kom eens kijken, ...... nou niet dus. Gelukkig voor mij, en wat minder gelukkig voor Grumpy nam zijn mens, en die van ons hem daarna mee naar buiten. Grumpy vertelde me later dat hij hem genegeerd had, maar ik denk dat hij niet goed gezien heeft dat het een hond was. En mijn mens maar roepen, "Dopey kom nou eens", en me maar proberen te lokken met snoepjes. Nou ik ben gewoon lekker binnen gebleven. Ik hoorde ook nog van Grumpy dat dat kleine dingetje met ons speelgoed liep te spelen...... ZONDER te vragen. En ons mens ook maar aaien en knuffelen met staatsvijand nummer een, de verraadster ....... Uiteindelijk heb ik toch maar besloten om me van mijn beste kant te laten zien, en ben verstoppertje met dat dingetje gaan spelen, en wat denk je.......? Hij komt me gewoon niet zoeken hè, nou dan breekt toch je klomp. En toen gingen ze weg, en ons mens ging gewoon met ze mee, is toch niet te geloven. Ben toen wel even wezen controleren of alles nog wel heel was. Maar hij had er inderdaad wel heel netjes mee gespeeld. Als ik het eerlijk bekijk, was het best een grappig ding. En hij zag er ook helemaal niet zo eng uit. Best wel lief eigenlijk. Hij wilde alleen maar spelen denk ik, hij wist alleen nog niet zo goed hoe er met ons edele wezens gespeeld moet worden. Het was ook nog maar een baby. Daaaaag Banjer, tot de volgende keer, maar dan moet je me wel zoeken hè !!

Voetbal gekte!!


Terwijl de ogen van Grumpy niet groter kunnen worden van verbazing, zijn die van Dopey stijf gesloten, hij kan het niet aanzien. Ik verwacht dat Grumpy zijn onderkaak elk moment open zal vallen, wat dan gelukkig nog net niet gebeurt. Dopey gluurt stiekem even door zijn ooghaartjes heen, maar drukt zijn oogleden dan wederom stijf op elkaar. Dat hun mens dit doet, nee dat hadden ze schijnbaar nooit verwacht. Maar ja hoor daar zit ze dan volledig gestoken in oranje, alvast te oefenen met juichen door de sjaal, die om  de nek hangt, even de lucht in te steken. Een oranje hoed die de helft van het gezicht doet verdwijnen, en om het af te maken een oranje raketje (om op te eten natuurlijk). Als je denkt dat je alles wel weet van je mens, dan toch blijft ze je verbazen. Vanavond is er geen tijd om te spelen, de ogen zijn gericht op een kastje met groene plaatjes. Een balletje rolt heen en weer, maar wij kunnen hem niet pakken. Het oefenen in juichen lijkt een beetje overbodig geweest, want er lijkt niet veel redenen te zijn om te juichen. De sjaal verdwijnt en de hoed wordt achterop het hoofd geschoven. De uitgelaten stemming slaat om in iets wat lijkt op treurnis. Gelukkig maakt het mens nog wel tijd om even te snacken met ons. We houden onze kopjes een beetje gericht naar beneden. Het oranje doet een beetje zeer aan de ogen...... 
Vandaag doet ze gelukkig weer 'normaal'.

Een binnenkat !


Ons mens zegt steeds dat ik bang ben, en dat ik me verstop, en daarmee toont ze dan weer aan helemaal niets te weten over ons nobele wezens. Ik ben natuurlijk niet bang, ik ben voorzichtig, want wie moet erop letten dat Grumpy niet in zeven sloten tegelijk loopt, inderdaad ik, en dat kan ik natuurlijk het beste van afstand doen, zodat ik het beste overzicht heb. En wat het verstoppen betreft, het kan nooit geen kwaad om alle schuilplaatsen aan een grondige inspectie te onderwerpen. In geval van oorlog of andere calamiteiten is het namelijk van hoogst belang dat je weet waar je het veiligst kan zijn. Maar ja een mens hè, die gaat er dan het hare van 'denken'.
Waarom denkt ze trouwens dat het BINNENKAT heet, om naar buiten te gaan??? Duh!!! Nou niet dus. Ik ben gewoon graag binnen, zodat ik mijn broer en mijn mens het beste kan beschermen. Nee, dan van de week, toen ze me in een dekentje wikkelde en me in d'r pootjes mee nam in de kamer, vlak bij de open deur..... dan hoefde ik niet zo bang te zijn!?! Ja toen was ik bang, ik dacht dat ze me zou gaan verstikken........ Maar gelukkig kon ik ontsnappen. Ik weet wel dat ze me geen kwaad wil doen, maar dat doet ze nou niet echt op de juiste manier. Je kan dat natuurlijk ook niet verwachten van een mens, maar toch. Nee, als de tijd gekomen is, wanneer alles in huis geïnspecteerd is, dan ga ik weleens kijken op dat balkonnetje, maar wel wanneer IK dat wil, en niet andersom.

woensdag 9 januari 2013

Je kunt een mens wel iets leren!


Ze kwijlt in haar slaap, ik weet het zeker, en je wilt haar niet zien als ze wakker word. Wat trouwens wel moeite kostte hoor, om ons mens wakker te krijgen. We moesten toch regelmatig onze stem verheffen.
Weet je wij houden van regelmaat, en dat betekent ETEN op gezette tijden, en niet wanneer het haar uitkomt. Maar ja, het mens heeft een eigen willetje hè, en zoals al eerder gezegd, is dat een beetje moeilijk af te leren. We houden ook niet van veranderingen, onverwachtte bewegingen of vreemde geluiden. We willen gewoon zijn wie we zijn, hoe we zijn, lekker in ons eigen huisje. Maar goed, we moesten zo nodig een mens nemen, en dat heeft nu eenmaal bepaalde consequenties. En dat moeten we dan maar even voor lief nemen (voor nu dan). We zijn echter al wel goed op weg hoor, want ons mensje wordt nu gewoon elke dag al lekker om een uur of half zes wakker, en soms hebben wij dan nog niets gezegd, goed hè? Zie je wel dat je een mens heus wel iets kan leren. Ze kan nog meer hoor, ze kan ook delen. Dus als zij iets te eten heeft deelt ze dat met ons. Ze wilt dat niet altijd, maar ja ze heeft geen keus hè, als wij iets willen wat op dat bord ligt, houdt niemand ons tegen. Dus nu geeft ze al bijna spontaan iets, knap hoor van ons mensje.
Al met al, blijft het leuk naar haar te kijken, ze doet grappige dingen..... Misschien moeten we haar een naam geven, kunnen we d'r roepen als ze iets moet doen voor ons..... Nah, ze luistert er waarschijnlijk toch niet naar.

Oostindisch doof


Ons mens is denk ik doof, of misschien oostindisch.... en wie weet is ze gewoon een beetje dom. Want ze hoort ons niet, begrijpt ons niet of verstaat ons niet. Dus misschien hebben wij wel het verkeerde mens gekozen. 
Als we voor de deur zitten te mauwen, dan willen we naar buiten, of in ieder geval willen we aandacht. Maar nee, ze ligt lekker onderuit gezakt op de bank en negeert ons meerdere malen...... Pffff. Ze heeft echt nog een hoop te leren. Het is dat je een mens niet zomaar inruil, je gaat tenslotte toch een bepaalde verantwoordelijkheid aan, maar we hebben het er wel over gehad hoor. En juist als we de hoop bijna opgeven, doet ze ineens weer iets waardoor we wel van d'r gaan houden. Dan komt ze met wat lekkers, of gaat ze op de grond zitten om even met ons te spelen. Soms komt ze met een cadeautje thuis, en als we lekker liggen te slapen (of doen alsof) dan doet ze heel stilletjes, zodat we niet constant wakker schrikken. Het blijft wennen zo'n mens, maar ja iemand moet toch de centjes verdienen......!!!!

Even wennen zo'n mens....


Nee nee, ff wachten nu niet weer een katten verhaal, we doen het dit keer even anders....... Laat ik even beginnen met mezelf voor te stellen, mijn naam is Dopey en ik ben een stoere kater van 1 jaar oud. Nou ja misschien niet echt stoer, niet zoals m'n broer maar toch heus wel een beetje. Dit keer zal ik mijn  of liever gezegd onze kant van al die verhalen eens laten horen. Dus geen KATTENLEVEN deel 11, maar MENSENLEVEN deel 1.
Het begon een klein jaar geleden, toen wij besloten om een mens te nemen, hoewel het mens denkt dat zij ons gekozen heeft. Maar goed, we namen haar omdat ze zo lekker achter onze oortjes kon kriebelen. Maar we wisten toen natuurlijk nog niet wat het inhield, het hebben van een mens, die ervaring hadden we nog nooit gehad. Kan ook niet natuurlijk omdat we net een paar weekjes oud waren. Ik was natuurlijk al 13 weken, maar m'n kleine broertje was er pas tien (bijna). Ons mens moest nog wel even getraind worden, en nu nog steeds zijn we daar mee bezig (ze is een beetje hardleers). Om te beginnen wil ze de hele tijd kroelen, nou mens...... Niet met ons natuurlijk, neem dan maar een....eh...... Nou ja weet ik veel. En ze maakt ook een rommel nog in huis, leggen wij lekker de kattenbaksteentjes in een grote kring rondom de kattenbak (dan is hij makkelijker te vinden), gaat zij het opvegen. Pfffffff, nou ja we blijven maar volhouden, misschien gaat ze het ooit nog begrijpen. Maar ze heeft ook wel leuke dingetjes hoor. Zo geeft ze ons lekkere hapjes, en kriebelt ze nog steeds lekker achter onze oortjes, en onder de kinnentjes..... Mmmm zo lekker is dat. Ach een mens is gewoon een mens, en daar zullen we aan moeten wennen denk ik, maar er is een hoop over te vertellen hoor. Maar dat doen we dan de volgende keer....!